Uwielbiam ten moment przed każdymi „rodzinnymi” świętami, gdy domownicy zdają sobie sprawę, że i tak nie zdąży sie ze wszystkim i po kilku mniejszych lub większych spięciach zwalniają obroty. Znajdują czas na wspólne obejrzenie ulubionego odcinka serialu, którego tytuł wstydziz się wymówić przy znajomych (nie to nie jest ani „Magda M.” ani inny polski serial na szczęście), czy wypicie herbaty. Na prawdę, to zbliża bardziej niż symultaniczne krojenie składnikó do sałatki, ewentualnie trzepanie dywanów na czas.

are you living your life to the limit? 

Coś co miało miejsce dzisiaj w przerwie między zbieraniem fragmentów życia do jednej bieliźniarki:

Olek: Czy mogę poprosić o twój numer.
Me:Jasne.
O: (trochę do mnie trochę do siebie) Prosić zawsze można
M: XXX-XXX-XXX
O: Bo wiesz prosiła mnie o niego taka ładna blondynka.
M: (sztucznie) Ha Ha
O: (całkiem poważnie) Czemu ty mi nie ufasz?
Fraking shit, trafił w sedno! Czemu nie ufam?

Chodziliśmy na ten basen w liceum i wtedy o 7 rano szczerze go nienawidziłem. W. oczywiście miała zwolnienie. Z zajęć na sali zresztą również, a szkoda bo co jak co, ale serwis w siatkówce wychodzi mi znakomicie. No dobrze znakomicie może nie, ale lepiej niż zadowalająco.

Na miejscu okazało się, że nic się nie zmeniło. Ta sama pani szatniarka, ta sama pani kasjerka, i tak samo długo musiałem czekać, aż panie przestaną plotkować i zabiorą się do wykonywania swoich obowiązków. Tylko w holu więcej telewizorów zawiesili, z Eurosportem. Zupełnie nie rozumiem po co. Przed wejściem do przebieralni miła Rosjanka w średnim wieku spytała się, czy mogę w razie czego pomóc jej synkowi. Maskym miał na imię i nie rozumiał nic, z tego co do niego mówiłem i żadnej pomocy nie potrzebował tylko krzyczał coś przez ścianę do matki.

Jak człowiek jest szczęśliwy to zapomina o swoich ułomnościach i tak było ze mną oczywiście. Zapomniałem, że bez okularów tudzież soczewek kontaktowych nic nie widzę i oczywiście wybrałem tor jaknajodleglejszy od zegara, aby nikt mi nie przeszkadzał . To musiałby dość zabawne, gdy co jakiś czas przystawałem (o ile można to tak określić) w połowie toru i wytężałem wzrok w kierunku, w którym wydawało mi się, że zegar powinien się znajdować.

Mój dobry nastrój ultonił się gdzieś w kosmos (czego namięntnie nie chce zrobić produkowany przez nas dwutlenek węgla), gdy przyszło do brania prysznica post-chlorowego. Okazało się, że tak jak do tej pory wydawało mi się, że mam dość silny żołądek, tak wystarczy dwóch dziadków by mnie doszczętnie załatwić. Nie chcecie wiedzieć co robią panowie w starszym wieku pod prysznicem. To było przerażające. Dobrze, że Maksym tego nie widział, bo to by zniszczyło jego psychikę.

Bo w tłusty czwartek chadzamy na basen, a nie na pączki! Joł. (zawsze, zawsze chciałem napisać joł!) Ha.!

Miał zamyślony wyraz twarzy i silne dłonie wyglądające z rękawów skrzącego się rozpuszczonym śniegiem płaszcza. Rodem z jakiegoś tandetnego amerykańskiego daily soap. Eh… Niestety życie to nie „Klan”.

Niestety nie mogę zapisać przypomnienia w komórce, bo to w przypadku mojej osoby głębszego sensu nie ma. Operuję telefonem z wyłączonym głosem i potem okazuje się, że szukam go cały dzień i nawet nie mogę go zlokalizować dzwoniąc z innego aparatu.  To po co mi telefon? Zapisuję w nim śmiesznostki, które później (być może) wykorzystam w mojej książce. Chcecie przykład? Oto on: „Siostra Glad i starszy pali z Kościoła Jezusa Chrsytusa”. Jechali ze mną metrem w tym samym wagonie. Kimkolwiek ten starszy pali jest, nie miał na pewno więcej niz 25 lat.

Nie przejmując się wypadkiem, dzielnie kuśtykałem by odebrać dywan z pralni wyprzedzany przez wszystkie sąsiadki (te wiekowe również) i sąsiadów. A niech się dziadek cieszy, że wyprzedza mnie z pomocą trzeciej nogi.

Już niedługo Święta, świadczy o tym nadmierna dawka Hłamu z „Last Christmas” na czele. Fuj.

A., poinformował mnie smsowo, że „trudno mnie rozszyfrować”. Ja z wrodzoną sobie błyskotliwością wystepujacą, kiedy nie patrzę rozmówcy w oczy odpisałem, że swiat byłby nudny gdyby ludzie byli monopłaszczyznow. Z ostatniego wyrazu byłem szczególnie dumny, pomimo tego, iż jego siła rażenia nie była tak duża, z powodu poszatkowania na wyświetlaczu. (Ile trzeba mieć pixeli, aby telefon nie sylabizował?).

Ostatnio M. rozpłakała się na wykładzie. A ja niby ten „oversensitive” zupełnie nie wiedziałem, co zrobić. Wiele mam już za sobą, i chociaż, niestety rzadko się uczę na własnych błędach, to wiem, że łzy są upokarzające i krempujące. Ale te jej biedne czerwieniejące oczy. A więc starałem się być podbudowywujący i ciepły pomimo przejmującego przeciągu. Wykorzystałem na to wszystkie zapasy cukrów prostych krążących w moim krwioobiegu chyba. Tak, łzy są krępujące, ale najgorsze są w samotności.

Nie wiem, co mnie podkusiło, aby założyć sobie profil na jednym z branżowych portali. Wróć. W zasadzie to wiem, po pierwsze byłem zdesperowany przytłaczającą samotnością i odurzony gorączką grypową. Po wtóre, nigdy nie miałem serca do szwędania się po klubach, w których anorektyczni prawie-panowie zataczają skomplikowane łuki dłońmi.

Dzisiaj rano byłem w kinie. Zawsze wybieram wczesne seanse. Nikt mi nie siorbie nad głową, nie znajduję popcornu we włosach (przypomniał mi się właśnie teledysk do „Heartbreaker”). Tylko ten moment, kiedy wszyscy sparowani wychodzą z sali, a ja jeden nie.

Pisanie bloga jest jak codzienna jazda metrem. Niby taki sam rytuał, jak każda kolejna piosenka Bena Lee, stwarzający poczucie bezpieczeństwa. A jednak za każdym razem jest inaczej. Jak wyokularowana kobieta z jabłkiem w ustach siedząca naprzeciwko, przychodzi Ci do głowy jakieś słowo, którego nigdy wcześniej nie wyobrażałeś sobie w tym kontekście.

Dzisiaj jechałem metrem, rozmazany gdzieś pomiędzy Wilanowską a Wierzbnem jak na reklamówce TVN 24 i poczułem desperacką potrzebę poczucia ciepła czyjejś ręki na moim policzku. Znalazłem nawet odpowiednie palce, zaciskające się na ramieniu zamyślonego blondyna po prawej. Niestety nasze czasoprzestrzenie się rozminęły w momencie, w którym wymieniałem Jacka Johnsona na Jude’a.